Gefeliciteerd, je hebt je eisprong gemist

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die elke maand hoopvol wacht op het verlossende bericht. Je bent niet zwanger. Hoopvol is eigenlijk niet het juiste woord. Angstig eerder. Je weet alleen wel gelijk waar je aan toe bent. Ik spreek dan voornamelijk voor mezelf want ik ben nog nooit ongesteld en zwanger tegelijk geweest. Wanneer je menstruatie dan te laat komt (lees meer dan 3 weken) begin je toch te twijfelen. ‘Misschien is het dit keer dan eindelijk raak!’ juicht het enthousiaste stemmetje in je hoofd. ‘Je bent zwanger.’ Wordt elke keer tegen je gezegd, voornamelijk door jezelf maar dat terzijde. Wanneer ik na vijf weken nog niet ongesteld ben geef ik mijn zuurverdiende euro’s uit aan zwangerschapstest. Ik begin eerst met de goedkoopste, die van de Action voor 1,60 euro. Daar zitten er twee van in en ervaring leert me dat als ik twee keer over zo’n stokje heen plas en beide keren negatief uit komt ik meestal binnen een week ongesteld ben. 

Helaas voor mij is mijn lichaam zo in de war dat het niet meer helpt. De vorige keer was ik ruim drie (3!) maanden over tijd. Nu weet ik dat mijn menstruatie niet altijd soepel verloopt en meestal houd ik rekening met een cyclus van rond de 35 tot 45 dagen. Deze drie maanden waren dan ook gevuld met stress. Mijn opa werd opgenomen in het ziekenhuis na een hartaanval en dergelijke, was feitelijk dood maar kwam er boven op. Goed nieuws voor opa, minder goed voor mijn stress gehaltes. Op mijn werk werd ik steeds afgeleid door deze emotionele momenten die er voor hebben gezorgd dat mijn werkgever mijn persoonlijke levensstijl niet meer aan kon en heeft gedwongen op een vervroegde vrijlating van mij als werknemer. Met andere woorden, je bent ontslagen want die ene keer dat je moest huilen, ja dat kunnen wij niet aan hier. Mensen worden depresief van jou. Ga naar huis en blijf daar. Dit was eind april inmiddels, de derde maand dat ik niet ongesteld was geworden. De laatste keer was rond de kerst dagen, waar ik ook nog eens last kreeg van mijn hart (een lichte hartritmestoornis)

Een afspraak maken bij de huisarts was ook iets wat mij door vrijwel iedereen werd aangeraden op het moment dat ik besefte dat ik ruim drie maanden over tijd was. Leuk hoor, zo’n bezoekje met standaard vragen.

“Hoe komt het dat je nu pas merkt dat je over tijd bent?” vroeg de huisarts mij terwijl hij naar zijn computer scherm keek en waarschijnlijk zag dat ik eerder al naar de spoedeisende hulp was geweest wegens mijn hartklachten.

“Ik mis het niet.” Antwoordde ik subtiel en keek naar zijn inmiddels overvolle aquarium. De goudvis die er in woonde had de ruimte het beste benut en kon zich amper omdraaien. Arme vis. Wij zelf, Aron en ik, hebben vanaf februari guppies. We hadden er drie maar helaas heeft 1tje het maar twee weken volgehouden bij ons.

“Hoe kan je zo iets niet missen?”

“Nou, dokter,” begon ik en ik voelde mezelf al rood worden om mijn gezicht. “Het doet pijn, is vies en te veel werk. Geloof mij als je andere dingen aan je hoofd hebt ga je jezelf niet afvragen waarom de pijn en het bloed er niet is.”

De huisarts liet me een test doen. Plas in dit potje en we zien of je zwanger bent. Nee dus. Deze test gaf ook aan dat ik niet zwanger was, net zoals die twee van de Action die ik thuis al had gedaan.

“Je bent niet zwanger.” Zei de arts mij terwijl hij aan het typen was. “En nu?”

‘Zorg maar dat ik wel zwanger word.’ Ging door mijn hoofd. Gelukkig heb ik dat voor me gehouden. Stel je voor als hij het verkeerd had opgevat, had gedacht dat ik hem voor een affaire zou vragen, te zorgen dat hij de kinderen zou vaderen. Nee, dat was niet de bedoeling. Ook al zou hij het wel goed hebben opgevat, ik blijf blij dat ik die opmerking niet heb gegooid.

“Gynaecoloog.” Antwoordde ik snel en furieus. “Ik wil een afspraak. Ik wil nu precies weten wat er aan de hand is met mijn lichaam.”

Zoals elke goede arts die weet dat hij het niet van mij kan winnen gaf hij toe aan mijn verzoek en kreeg het ziekenhuis, online, de verwijsbrief met daarin mijn vraagstelling. We (Aron en ik) waren al eerder bij de fertiliteits-poli geweest om ons te laten onderzoeken. Raad eens, we mankeren niets.

Ik kreeg zelf ook een brief mee met daarin dezelfde vraagstelling, een telefoonnummer en het nummer wat ik moest doorgeven aan de assistent zodat zij de brief er ook bij kon halen. Als een braaf meisje belde ik de volgende ochtend om half tien naar de poli. Bleek dat de vraagstelling, terwijl die in mijn ogen duidelijk was, voor hun niet klopte en ik weer naar de fertiliteits-poli werd doorgestuurd. Dit is dan inclusief vragenlijst over hoelang je al probeert kinderen te krijgen met elkaar, hoeveel miskramen je hebt gehad en of je kinderen hebt uit een eerdere relatie. De afspraak kon pas laat worden gemaakt (derde week april). Hier ging ik dan samen heen met mijn moeder en de vragenlijst die ik pas de avond er voor had ingevuld omdat ze dezelfde al hadden liggen.

Wij melden ons netjes aan bij de poli en verbaasd kijkt de vrouw naar mijn moeder die zich duidelijk introduceert als mijn moeder. Ik ben haar gelukkig wat sneller af en zeg: “Mijn moeder is mee. Mijn man en ik zijn al getest en toen was alles goed.”

De assistente knikt en wij nemen plaats in de wachtkamer. De drie stoelen en overduidelijk hoog zwangeren die ons paseren werken mij op mijn zenuwen en wanneer de dokter zelf ook nog eens vijf minuten later vrolijk ons roept staat het huilen mij dichterbij dan het lachen.

Ik vertel het probleem en ze vraagt of ik een interne echo wil. Ja natuurlijk. Vertel me maar of ik nu wel of niet zwanger ben. De interne echo, voor degene die hem nog nooit hebben gehad is raar. Niet eng of pijnlijk, gewoon raar.

De dokter pakt een hele grote witte tampon, waar een camera in zit natuurlijk, doet er een condoom om heen en smeert hem in met glijmiddel. Dit alles terwijl jij halfnaakt in een eenden bek stoel ligt met geen kant om op te gaan. Vervolgens schuift ze de tampon in je zoals een gewone tampon en begint te zoeken naar je eistokken en baarmoeder. Nu is die ‘tampon’ een stuk groter dan menig mannelijk lid wat ik heb mogen zien met eigen ogen (inclusief porno films) dus zit ze al snel bij de baarmoeder in de buurt.

“Je baarmoederslijm begint af te nemen.” Zegt ze. “De dikte was goed en ik denk dat je binnenkort aan je menstruatie begint.”

Met andere woorden, je lichaam gedraagt zich weer normaal. Je bent niet zwanger of ziek.

“Dus dan heb ik een eisprong gemist?” vraag ik nog, terwijl ik zelf weet dat het antwoord overduidelijk JA is.

“Waarschijnlijk wel. Ik wil je nog wel wat pillen mee geven, die wekken de menstruatie voor je op.”

Met pijn in mijn hart op weer een gefaalde zwangerschaps poging kleed ik me aan en ga ik naast mijn moeder zitten terwijl de dokter overduidelijk luid op haar toetsenbord aan het tikken is. Ik had dus twee keer mijn eisprong gemist. Duidelijk. Ik was niet ziek, dat gebeurde wel eens. Meestal als je zwanger was, wat mij toe leidde om te denken dat ik misschien een miskraam heb gehad. Eentje zonder bloed en dergelijke. Eentje zonder het verlies van de vrucht. Een illusie.

Ik wordt naar huis gestuurd met medicijnen die, als ik dat wil, mijn menstruatie opwekken. Ondertussen is mijn man half wakker geworden van zeven gemiste oproepen en begon koffie te zetten. Mijn moeder zette me thuis af en het lange gesprek begon.

“Nee schat. We zijn niet zwanger. Ik heb een eisprong gemist en de dokter zegt dat het wel voor komt. Niets aan de hand. We mogen in september weer terug komen. Ja, ik moet dan nog een afspraak maken. Ze gaf me deze pillen mee om mijn menstruatie mee te kunnen opwekken.”

Een gesprek was het niet. Eerder een monoloog waarin in rationeel probeer uit te leggen dat mijn lichaam niet helemaal verrot is en dat er nog wel degelijk kansen bestaan om zwanger te worden. Niet aan Aron, maar aan mezelf. Aron is degene die het meeste hoop houdt van ons twee. Aron sleept me er altijd weer door heen.

Op 29 april werd ik ongesteld. Zeven dagen na het bezoek aan de poli. Zeven dagen waarop ik geen pil wou slikken om de menstruatie op gang te brengen. Zeven dagen met een sprankje hoop, verdwenen.

Mijn menstruatie duurde lang. Ongeveer drie hele weken en was zo pijnlijk dat ik er ziek van werd. Na die drie weken was alles weer op regel en twee weken later (de eerste week van juni) werd ik weer ongesteld. Nu normaal, weinig bloedverlies en maar tien dagen. De tweede week van juli was ik weer ongesteld, nu wel weer langer, pijnlijker en met meer bloed. Augustus heb ik overgeslagen of gewoon niet opgeslagen. Nu zijn we september en ik ben in afwachting. Niet in verwachting, maar in afwachting.

Liefs,

Sharon